Veiligheid zorgprofessionals nog altijd in geding door te weinig beschermende middelen

NU91_tekort_beschermende_middelen

NIEUWEGEIN –  Uit het meldpunt van NU’91, beroepsorganisatie voor verpleegkundigen en verzorgenden, blijkt dat de beschermende middelen voor zorgprofessionals nog altijd niet op orde zijn. Op veel plekken dreigt een tekort of is zelfs niets meer voorhanden. Hierdoor komt de veiligheid van deze beroepsgroep onnodig in het geding.

Afgelopen maandag werd een meldpunt gestart door NU’91. Bij de Juridische Service van de beroepsorganisatie kwamen steeds meer meldingen binnen dat de beschermende middelen niet op orde zijn. Onderdeel van dit meldpunt was een enquête met als doel de problemen nog beter in kaart te brengen. Deze werd 6500 keer ingevuld. In 92% van de gevallen blijkt dat de beschikbaarheid van beschermende middelen nog altijd niet op orde is. Terwijl vorige week in een motie, die Kamerbreed is aangenomen, werd beloofd dat deze week de beschermende middelen voor alle zorgprofessionals op orde moet zijn.

Onveilig gevoel

Bijna een week na het indienen van die motie, blijkt dus dat het nog steeds verre van op orde is. De voornaamste tekorten spelen op het gebied van mondmaskers, gevolgd door schorten en spatbrillen. Ook het tekort aan desinfectie begint steeds verder op te lopen. Stella Salden, voorzitter van NU’91, noemt de kwestie zorgelijk en vindt de uitkomsten schrikbarend. “Deze beroepsgroep wordt iedere dag geconfronteerd met het coronavirus. Hun veiligheid komt in het geding doordat zij zich hier niet goed tegen kunnen beschermen. Veel zorgprofessionals maken zich zorgen om hun eigen veiligheid, maar ook om die van hun patiënten en hun gezin. Zodra zij deze angsten uitspreken naar hun werkgevers, worden ze bovendien hierin niet altijd serieus genomen.”

Zelfgemaakte mondmaskers

Naast de tekorten, blijkt uit de enquête ook dat in de helft van de gevallen wordt gewerkt met middelen met een onjuiste certificering. Dit zorgt voor een schijnveiligheid bij de beroepsgroep. Daarnaast wordt er gezocht naar alternatieven die allesbehalve veilig zijn. Zo zijn er meerdere verhalen binnengekomen van verpleegkundigen in de wijkzorg die werken met zelfgemaakte mondkapjes van stof of keukenrol. Bovendien worden protocollen, met name in de ouderenzorg en de gehandicaptenzorg, aangepast op basis van beschikbaarheid. Vaak moet er, vanwege de schaarste, langer met middelen worden gedaan of worden producten, zoals schorten, 24 uur gebruikt. De kans op besmetting wordt zo voor de zorgverlener en de patiënt vele malen groter.

Tijd voor actie

NU’91 vindt dat het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS), werkgevers en de politiek nu echt actie moet gaan ondernemen. Stella Salden: “We hebben onze mensen in de zorg op dit moment keihard nodig. Als we nu niks doen, gaan er straks nog meer mensen uitvallen. Niet alleen omdat ze ziek worden, maar ook omdat de mentale druk te groot wordt. We roepen VWS, werkgevers en de politiek nogmaals op om dit de hoogste prioriteit te geven. Het is hun plicht om ervoor te zorgen dat de zorgprofessionals in de frontlinie worden voorzien van voldoende beschermende middelen.”


Vragen over corona met betrekking tot je werkplek? Bekijk onze FAQ of neem contact met ons op.

NU’91 is de onafhankelijke beroepsorganisatie voor zorgprofessionals. Tijdens de coronacrisis treedt NU’91, meer dan ooit, op als woordvoerder voor de belangen van verpleegkundigen en verzorgenden. Word lid van onze club. Samen hebben we een luidere stem en hebben wij meer daadkracht en invloed richting politiek, verzekeraars, instellingen en andere stakeholders. Samen maken wij het verschil!

Deel dit bericht via jouw social media met de onderstaande knoppen.

3 reacties op “Veiligheid zorgprofessionals nog altijd in geding door te weinig beschermende middelen”

  1. Als het moment komt dat ik geen/onvoldoende bescherming krijg (ik werk op een Corona afdeling), is de dag dat ik naar huis ga. Ik ga mijn eigen gezondheid niet op het spel zetten.

  2. Van nature ben ik geen angstig mens. Eigenlijk ben ik een mens van verder willen kijken dan wat het oog mij zo laat zien.

    Ik ben bereid om risico’s te nemen, wanneer ik daar zelf voor kies. Ooit koos ik voor de verpleging/begeleiding van mensen besmet met Hiv/Aids. Destijds een ware pandemie. Er stierven homoseksuelen, prostituees, verslaafden, maar ook doodgewone huismoeders, vaders en soms een kind. Mensen zoals u en een ik.

    Daarna ben ik overgestapt naar de GGZ. Agressie, ernstig depressieven, ernstig gedragsgestoorden, psychopaten, en zij die lijden aan psychoses.

    Ik nam wel overwogen een bepaald risico. Ook ik had jonge kinderen, een gezin. Ik kón dat risico nemen omdat ik mij verzekerd wist van een optimale bescherming voor mij door mijn werkgever.

    Een paar jaar geleden besloot ik mijn werkzame leven af te sluiten binnen een, naar ik dacht, meer kabbelende omgeving. Veiliger, rustiger wellicht wat meer op de automatische piloot.
    Misschien wat saaier, wat minder eisend aan bepaalde kwaliteiten. Het leek mij “hemels”. Je werk doen, naar huis gaan, en verder geen gezeik.

    En wat ik verder ook vind van mijn werkomgeving, op dit moment vind ik het een zeer onveilige omgeving. Ik weet mij niet zo goed beschermd. Niet door mijn werkgever, niet door de overheid, niet door het RIVM.

    Het RIVM hanteert andere veiligheidsvoorschriften voor werkers in de verpleeghuis/gehandicapten, GGZ en thuiszorg. Daar waar ziekenhuis medewerkers in aanraking komen met besmette mensen hanteren ze toch echt andere veiligheids- eisen dan binnen de eerder door mij genoemde sectoren. Alsof de besmetting of de consequenties dan anders zou zijn.

    Ik ben daar boos over, en niet een klein beetje. Ik ben – net als al mijn collegae in alle sectoren – net zo weerloos tegen dit virus als u. Met dat ene verschil, ik kan besmette mensen eerder tegen komen dan u. Ik kan namelijk geen 1.5 meter afstand houden bij de broodnodige zorg die deze mensen nodig hebben.

    Ik mag niet thuis blijven bij verschijnselen, niet wanneer ik mijn hondsberoerd voel. Dat mag ik pas bij 38 graden lichaamstemperatuur.

    Maar ook ik heb een gezin of minimaal een partner. Ook ik kan een geliefde hebben die onder de risico groep valt, ik kan er zelf ook onder vallen. Er wordt/is niet naar gevraagd. Ik kan besmet raken en het overdragen aan mijn geliefden, waarvan er geliefden zijn die in de risico groep vallen. Daarbij kan ik ook nog eens u besmetten.

    Er moet een gevecht worden geleverd om een niet zo deugdelijk mondkapje te krijgen. Er wordt gevraagd om zuinig om te gaan met handschoenen. Alsof ik ze na gebruik maar om moet keren om nog een keer te gebruiken. Een gevecht om een diagnose stelling te krijgen. Verdenking van is geen diagnose. Geen diagnose voor Covid-19, geen beschermende kleding. Geen test of pas dagen later.

    Ik word bang, ik voel mij niet beschermt door mijn werkgever. En misschien mag ik het niet benoemen, maar ik vind er iets vreemds aan, om te merken dat mijn leidinggevenden thuis zitten te werken. Volgens eigen zeggen “om het risico van besmetting te verminderen opdat zij langer door kunnen werken”. Strikt taalkundig genomen zeggen zij dus: Wij werken thuis zodat wij niet ziek zullen worden en het langer uit zullen houden dan jullie. Dát maakt boos én machteloos.

    Ik word betaald, om zorg/hulp te verlenen. Niet om, naar wat ik ervaar als onnodig , risico te lopen. Ja, zorg is duur en wordt naar wat het zich aan laat zien onbetaalbaar. Toch vind ik dat geen goede reden om werknemers in de zorg slecht beschermd of niet beschermd te laten werken. Zeker niet omdat zij het niet vrijwillig doen, maar worden verplicht tot 38 graden lichaamstemperatuur.

    Ik bedank u allen voor al uw klappen, maar kunt u misschien de straat op gaan, op 1.5 meter van elkaar. Opgesteld in rijtjes van 3 personen, om te demonstreren voor voldoende mondkappen?

    Liefs Florence Nightingale

  3. Ik ben werkzaam als huishoudelijke hulp en wij zijn nog steeds niet in het bezit van beschermende kleding, maar moeten wel bij zieke cliënten thuis gaan werken. Ik vind het zeer onverantwoord voor de veiligheid van mijn cliënten maar ook voor mijn eigen veiligheid.

    Gister lees ik een artikel in het AD over een kat die bij een zieke vrouw weggehaald moest worden uit huis, de dierenambulance schakelt er de brandweer voor in die met gasmaskers en al 5 minuten daar in huis zijn om de kat in een mandje te stoppen en wij moeten uren totaal onbeschermd bij een ziek persoon gaan werken?

    Ik vind het ook erg voor de thuiszorg medewerkers vele van hen hebben een 0 uren of een min/maxcontract en moeten nu het meeste risico lopen voor een laag salaris en nog eens de kans je baan kwijt te raken. Eerlijk geregeld hier. En alleen maar omdat de zorg al jaren kapot bezuinigd is ( waar vele collega’s toen ook al de dupe werden van ontslagen) en er geen beschermende kleding beschikbaar is. Dan kijk je het nieuws en in werkelijk ieder land zie je mensen met mondkapjes lopen alleen op straat al, en wij moeten in de zorg zonder werken. Ronduit gestoord vind ik het!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *