Column: Vechten voor vrijheid

Verpleegkundigen en verzorgenden vechten voor vrijheid

Femke van der Palen is verpleegkundige en journalist. Beide functies combineert zij door te schrijven over de zorg. Eerlijk, ontwapenend en het liefst met een beetje humor.

Van achter de ramen zie ik de felle zon schijnen. Het frisse voorjaarsgroen knalt er echt uit. Aan sommige bomen zie ik de witte en roze bloesem stralen. Door de hele straat hangen vlaggen aan de gevels. Zachtjes dansen ze in de wind. Het belooft een mooie Bevrijdingsdag te worden. Terwijl ik naar buiten staar, denk ik aan de tradities en herinneringen die deze dag met zich meebrengt. Aan al die ouderen die hebben gevochten voor het vaderland en die onder de meest erbarmelijke omstandigheden hebben geleefd. Zo af en toe liet mijn oma iets los over haar verleden in de oorlog, maar het was nooit veel. Omdat het te pijnlijk was. Omdat het soms beter was om er gewoon helemaal niet meer over te praten.

De tranen branden achter mijn ogen. Het is iets dat me de laatste weken wel vaker ineens overkomt als ik aan de ouderen van mijn werk denk. De link is namelijk snel gelegd nu ik zo over de Bevrijdingsdag nadenk. Al onze bewoners hebben de oorlog nog meegemaakt. Ieder heeft op zijn eigen manier gevochten voor hun vrijheid, maar meer nog: voor die van ons. Zij verloren geliefden die in de frontlinie stonden om Nederland te beschermen. Het zijn de ouderen die ons land weer opnieuw hebben opgebouwd.

Dat in de frontlinie staan, is de laatste weken een veelgehoorde term. Hoewel ons land niet wordt bezet door een man met grootheidswaanzin, vechten mijn collega’s en ik over de hele wereld tegen dezelfde vijand: COVID-19. Gekleed in vreemde pakken lopen wij al weken over de afdelingen, omdat we ondanks onze munitie en inzet deze onzichtbare sluipmoordenaar niet buiten de deur konden houden.

Wij staan erbij, kijken ernaar en voelen meer dan eens onmacht, schuldgevoelens en met tijden een allesomvattend verdriet. Hoewel een van de belangrijkste lessen tijdens de opleiding is dat je je werk niet mee naar huis moet nemen, lijkt daar nu voor mij geen ontkomen meer aan. Ik heb er ‘s nachts akelige dromen van. Vanuit het niets huil ik of ontplof ik thuis om de meest vreemde dingen. De lijn tussen werk en privé wordt heel dun.

In mijn werk heb ik geleerd om met de dood om te gaan. Maar de manier zoals het nu gaat, is allesbehalve gebruikelijk. Omringd door mensen in pakken die verhullen wie je bent, overlijden de mensen waar we al jaren met zoveel liefde voor hebben gezorgd. In een soort eenzaamheid die niet weg te nemen valt, hoe goed we het ook proberen. Het zijn de mensen die vaak in hun jeugd door de oorlog al zoveel hebben meegemaakt en die nu zo moeten overlijden. We zijn zorgverlener en familie tegelijkertijd.

Het is Bevrijdingsdag, maar door alles eromheen voelt de vrijheid waar zo hard voor gevochten is soms zo ver weg. We voeren een oorlog waarvan onze kleinkinderen later zullen zeggen: ‘Zij stonden in de frontlinie.’ En wij? Wij blijven deze verhalen vertellen. Omdat het juist goed is om erover te blijven praten.

Femke


Vragen over corona met betrekking tot je werkplek? Bekijk onze FAQ of neem contact met ons op.

NU’91 is de onafhankelijke beroepsorganisatie voor zorgprofessionals. Tijdens de coronacrisis treedt NU’91, meer dan ooit, op als woordvoerder voor de belangen van verpleegkundigen en verzorgenden. Word lid van onze club. Samen hebben we een luidere stem en hebben wij meer daadkracht en invloed richting politiek, verzekeraars, instellingen en andere stakeholders. Samen maken wij het verschil!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *